W Polsce Pasolini rozpoznawany jest przede wszystkim jako reżyser filmowy, w mniejszym stopniu jako poeta. Oczywiście znane są jego sympatie polityczne – lewicowy radykalizm, a także poglądy na współczesną obyczajowość; tu pamięta się o jawnie deklarowanym homoseksualizmie artysty oraz jego
Włochy to kraj, który staje się coraz bardziej głupi i prostacki. (...) Dawny tradycyjny teatr robi się coraz bardziej odpychający. Podobnie zresztą jak nowy teatr, popłuczyna po modelu stworzonym przez Living Theatre (...). To oczywiste, że w tym kontekście mój teatr nie zostanie nawet zauważony.
